Bardzo lubię serialową Lalkę z 1977 roku, jeden z niewielu starych polskich seriali/filmów, które lubię.
Mega dobrze tam wypadł Rzecki, szkoda, że jego aktor z powodu alkoholizmu miał smutną końcówkę życia. Najbardziej nienawidzę w tych starych polskich filmach ultra-niewyrównanego poziomu głośności. Często przy dialogach trzeba się wsłuchiwać, żeby cokolwiek zrozumieć, po czym nagle cięcie i scena w jakiejś głośnej fabryce albo z dudniącym telefonem. Nie pamiętam, czy tak było w Lalce, tylko zapamiętałem, że ogólnie w starych polskich filmach często tak jest.
Tych nowoczesnych seriali Netflixa, Amazona, HBO i tak dalej nie jestem w stanie oglądać. Oglądam tylko ich trailery jako tzw. guilty pleasure. To jest tak na jedno kopyto, ja oglądając te trailery czuję się, jakbym oglądał dwudziesty raz trailer takiego samego filmu, tylko w innej skórce.
Ze starymi serialami jest o tyle sprawa złożona, że do tych nielicznych dobrych dosyć często wracamy. Może to rodzić poczucie, że kiedyś kinematografia wyglądała lepiej. Po prostu tych bardziej przeciętych nie wracamy tak często. No i trzeba przyznać, że w jakimś sensie one ukształtowały nasz gust.
Co do współczesnych seriali, mam z nimi taki problem. Że one są pisane w taki sposób, by wzbudzić ciekawość, jak rozwiąże się jakiś wątek, by od razu po skończeniu, jednego odcinka od razu włączyć kolejny i przynajmniej ja pochłaniam kilka sezonów na raz. Co jest perfidnym wykorzystaniem podatności ludzkiej psychiki. Ludzki mózg nie lubi pytań bez odpowiedzi i musimy jak najszybciej zaspokoić naszą ciekawość. I też taka jest nowa serialowa Lalka.
Mnie zawsze bardziej interesują jednak postacie, ich portret psychologiczny. A jak pochłania się tak szybko treść, to je wątki umykają.
Co do tych platform, mają taką zaletę, że jest tam masa kina europejskiego, lubię kino skandynawskie, hiszpańskie, a tam jest parę perełek i czasem ciekawy dokument się trafi.