ရုိးသားမႈနဲ႔ လွပါေစ။

အေျခခံလူတန္းစားတုိင္ စားဝတ္ေနေရးခက္ခဲႀကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ခြန္အားနဲ့ ကုိယ္မစားဘဲ သူတစ္ပါးရဲ႕ ကရုဏာကုိ မရုိးမသားလိမ္လည္စားေသာက္တာေတာ့မေကာင္းဘူးေပါ့။ ေနာက္ျပီး ကုိယ့္သားသမီးေရွ႕မွာေတာင္ ဒီအလုပ္ကုိလုပ္ဝံ့ႀကသူေတြလဲရွိေနတာပါပဲလားလုိ႔ က်ြန္မအံ့ႀသရတယ္။
မိဘဆုိတာ သားသမီးေတြေရွ႕မွာ စံျပျဖစ္ေနရမွာေလ။ ဒီလုိလူေတြကုိ ေတြ႔ရတာမ်ားလာေတာ့ တကယ့္ဒုကၡေရာက္ေနသူကုိေတြ႕ရင္လဲ မယုံႀကေတာ့ဘူး။ အကူအညီမေပးႀကေတာ့ဘူး။ မရုိးသားတဲ့သူေတြေႀကာင့္ ရုိးသားသူေတြကုိပါ ထိခုိက္နစ္နာလာေတာ့တယ္။
က်ြန္မစာေပေလာကထဲစဝင္ေတာ့ မဂၢဇင္တုိက္လိပ္စာေတြကုိရွာတယ္။ စာတုိက္ကေနပုိ႔တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲစိတ္ရွည္ရွည္ ဇဲြလုံ႔လထားျပီး စာေပေလာကထဲေရာက္ေအာင္ေလ်ွာက္ခဲ့တယ္။ အယ္ဒီတာဆုိတာျဖဴလား မည္းလားမသိဘူး ေနာက္ပုိင္စာေပေလာကထဲေရာက္လာမွ စာေပမိတ္ေဆြေတြ ေတြ႔လာရတာပါ။
က်ြန္မကfacebookသုံးေတာ့ စာေပေလာကထဲဝင္ခ်င္တဲ့ အငယ္ကေလးေတြက က်ြန္မကုိစကားလာေျပာႀကတယ္။ တခ်ဴ ိ႔ကေတာ့ တကယ့္ကုိ ဝါသနာပါလုိ႔ ရုိးရုိးသူတုိ႔သိခ်င္တာကုိ ေမးႀကျမန္းႀကတာပါ။ တခ်ဴ ိ႕ကေတာ့ ဘယ္အယ္ဒီတာနဲ႔ခင္လဲ။ မိတ္ဆက္ေပးပါဦး။ သူတုိ႔ေရးထားတဲ့စာမူကုိပါ ပုိ႔ေပးဖုိ႔ အကူအညီေတာင္းႀကတယ္။ ေရးထားတဲ့စာမူကုိ ျပင္ေရးေပးပါဆုိတာမ်ဴ ိးထိ ေျပာလာႀကတယ္။ စာေပေလာကထဲဝင္ခ်င္တဲ့သူက ျဖတ္လမ္းနည္းကုိ အရင္စဥ္းစားတယ္။ မရုိးသားတဲ့နည္းနဲ႔ စာမ်က္ႏွာထက္ေရာက္ခ်င္ႀကတယ္။ အခ်ိန္ေပးျပီးကုိယ္တုိင္းႀကဳိးစားဖုိ႔အတြက္အားမထုတ္ခ်င္ႀကဘူး။
ရုိးစားတဲ့သူေတြက ဒီလုိနည္းလမ္းေတြကုိ ေမးျမန္းေနမယ့္အစား ကုိယ္တုိင္စာေရး စာဖတ္ေနႀကတယ္။ ဘယ္ေလာကထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုိးရုိးသားသားျဖတ္သန္းလာတဲ့သူက ေရရွည္ေအာင္ျမင္ျပီး ရပ္တည္ႏုိင္ႀကတာပါ။ မရုိးသားမႈဆုိတာ ႀကာရွည္ဖုံးကြယ္ထားလုိ႔မရပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ေပၚလာတာပါပဲ။မရုိးသားသူလုိ႔သိသြားႀကရင္ ဘယ္သူမွအယုံအႀကည္မရွိႀကေတာ့ပါဘူး။
ရုိးသားမႈက ရွားပါးေနျပီ။ ရွားပါးသေလာက္လဲ တန္ဖုိးႀကီးတာမုိ႔ လူအမ်ားကရုိးသားသူကုိ ေလးစားယုံႀကည္ႀကတယ္။ အမ်ားမုိးခါးေရေသာက္ေပမယ့္ ကုိကေရွာင္ႏုိင္သေလာက္ေရွာင္ရင္ အျခားသူေတြထက္ ပုိမုိသာလြန္ေကာင္းမြန္သူျဖစ္လာမွာပါ။
မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ သူစိမ္းေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုိးသားျခင္းကုိအေျခခံထားသမွ် ပြင့္လင္းလြတ္လပ္ျပီး လွပတဲ့ဆက္ဆံေရးျဖစ္ေနမွာပါ။ လူအခ်င္းခ်င္း ရုိးသားျခင္းျဖင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လွပတဲ့ ဆက္ဆံေရးကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္ႀကလိမ့္မယ္လုိ႔ ယုံႀကည္ပါတယ္။
MSU-007