ချစ်ခြင်းဆိုတာ
တွေ့ထိမိရင် ရူးတက်တယ်တဲ့
ချိန်းထားတဲ့ အချိန်မှီအောင်
ဖီးလိမ်းပြင်ဆင်
အိပ်ပြင် ဆိုင်ကယ်ပြင်
ကိုယ်ခန္ဓာ မနားတမ်း
စိတ်ကူးတွေ မနားတမ်း
လွင့်လာလိုက်တာ
ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့
ကားတွေကြား ဆိုင်ကယ်တွေကြား
လူတွေကြား
သူမကျောင်းဆီ မျက်နှာမူ
ချစ်ခြင်းဆိုတာ နူးညံ့သလား
ချိုမြသလား ခါးသလား
မွှေးသလား နံသလား
ဆိုင်ကယ်ပေါ်သူမကိုတင်ကာ စီးနင်း
စိမ်းစိုတဲ့ ကွင်းပြင်တွေကိုဖြတ်
လေပြေအေးအေးတွေကို ဝင်တိုးမိတော့
ကျွန်တော့်ပါးပြင်မှာ
အနမ်းတစ်ပွင့်ကြွေခဲ့တယ်
ဒီအနမ်းအတွက် ပြန်ပေးရမှာက
တစ်ခုတည်းပဲ...
ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဖို့။
ကိုကိုမိုးဟိန်း
