Źródło: Pixabay
Dzisiaj nastąpiło [jak zakładam] preludium konsekwencji moich decyzji z dni ostatnich i ok. Jestem świadomym człowiekiem, wiem jakie konsekwencje mogą mnie czekać więc nie mam w sobie zaskoczenia kompletnie. Nie mam też w sobie żalu do siebie i świata bądź kogokolwiek - zrobiłam co uznałam za słuszne. Zasadniczo wręcz jestem zdziwiona, że smutni panowie odwiedzili mnie tak późno, ale zważywszy na to jak działa aparat państwowy to winszuję, że odwiedzili mnie w ogóle. Nic nie zrobiłam, jestem grzecznym człowiekiem, a pogadać zawsze można.
Czuję się bardzo źle. Mam potworne bóle. Wczoraj moja psychiatra w końcu uwierzyła, że jej leki mogą mnie zabić więc wróciłyśmy do leków sprzed zmiany zatem psychiatrycznie stoimy wciąż w miejscu - jak od dwóch lat. To krzepiące, że jak nie zabiją mnie nerki co mogłoby zwiastować śmierć w potwornych męczarniach to jest spory potencjał, że odbiorę sobie życie sama, a domniemam, że zrobię to bezboleśnie.
Jakbym miała określić swój nastrój to jest on wisielczy w chuj. Coś w stylu śmiechu Jokera [z 2019 roku]. Daj Boże przeżyć ten zajebany dzień i kolejny i kolejny, i kolejny.. I w sumie chuj wie po co.
za palec na spuście
i lufę przy ustach
wychylam
i lecę jak płytki domina
wciąż urywam filmy
lecz niczego nie zapominam
to moja ostatnia szansa
rozumiem proces jak kafka
rozwiąże problem jak kaftan
demony nie chcą już spać ja
otwieram głowę jak arkham
choć nie dawali mi szansy
ich ręcę w gestach błagalnych
co za ironiczny timing
z płonącej tonącej tratwy
czas na ostatni stage diving
lecę
boże może zrobisz mi tu elektryczny fotel
na grom z nieba, ja wciąż czekam, wiesz jak się mam?
jest okej
Tak sobie czytam co jakiś czas co piszesz. Ale jakoś nigdy nie wiem, co można napisać. Ale z tego co czytam, albo jeszcze inaczej zacznę. Bo sam mam zdiagnozowane ADHD i autyzm, to trochę tak jak Ty - tylko zupełnie inaczej.
Z jednej strony, ADHD mówi - że najłatwiejsze problemy do rozwiązania, to czyjeś. Z drugiej ASD, nie mówi nic. Ma się sto pomysłów na minutę, ale jakoś nie ma się jak za nie złapać. Ogólnie, mam wielu znajomych, od z najróżniejszymi diagnozami... I wiem jedno, jest w tych osobach coś, co je dla mnie pozytywnie wyróżnia, albo inaczej co mnie od takich "normalnych" odrzuca, jak można panować nad swoim zachowaniem, nad tym co się robi. Mimo iż jestem już stary, to dalej tego nie ogarniam. Czasem się wie, że robi coś głupiego, ale nie można się powstrzymać, by to zrobić. A myśl że coś się zrobiło wbrew sobie, nie będzie chciała wyjść z głowy, do momentu aż tego się nie zrobi. Dlatego ludzie, którzy tak nie mają wydają się z gruntu fałszywi. Zupełnie tego nie rozumiem.