Jan Czesław Moniuszko, Gra w karty - przebijam!, 1899
Syn naszego narodowego kompozytora nie zdobył podobnej sławy jako malarz. Choć malarzem był bardzo płodnym i, jakby to ująć, „pewnym siebie”. Jego neobarokowe kompozycje poświęcone niemal wyłącznie sarmackiej przeszłości są malowane z wigorem, choć czasami wprawiają widza w zdumienie pewnym… powiedzmy, brakiem wyrafinowania. Na razie historycy sztuki udają, że taki malarz nie istniał, zresztą tak samo czynią w stosunku do ogromnego nurtu malarstwa swojskiego, który był apoteozą polskiej kultury szlacheckiej. Rzeczywiście, trudno wyobrazić sobie jego wielką wystawę monograficzną w którymś z muzeów narodowych, ale na pewno jest to twórca, którego obrazy mogą dać dużo radości. A kolekcjonerzy chyba nadal go cenią.