چربی شکمی و تأثیر آن بر بروز بیماری قلبی

نتایج یک مطالعه‌ی جدید نشان می‌دهد که چربی دور شکم، حتی در افرادی که اضافه‌وزن چندانی ندارند، می‌تواند تأثیر مضری بر روی قلب داشته باشد. محققان به افراد توصیه می‌کنند که در صورتی که دور کمر آنها بیشتر از دور لگن باشد، باید به پزشک مراجعه کنند.

Overweight
_{^{Image credit: thegazapost.net}}

در حالت عادی، برای ارزیابی وضعیت بدنی افراد از شاخص توده‌ی بدنی استفاده می‌شود:

BMI

(دقت کنید که در معادله‌ی فوق، وزن باید بر حسب کیلوگرم وارد شود و قد بر حسب متر).

در صورتی که مقدار BMI بین 18 تا 25 باشد، طبیعی محسوب می‌شود. مقادیر بالاتر از 25 اضافه‌وزن به شمار می‌رود و در صورتی که از 30 بالاتر باشد، فرد مورد نظر چاق محسوب می‌شود.

مشکلی که وجود دارد این است که BMI میزان و توزیع عضله و چربی را در نظر نمی‌گیرد. چاقی مرکزی به معنای چربی اضافه در قسمت مرکزی بدن است و نشانه‌ی توزیع غیرطبیعی چربی در بدن است. یک معیار بهتر برای سنجش وضعیت توزیع چربی در بدن، نسبت دور شکم به دور لگن است. در صورتی که این نسبت در مردان بالای 0.90 و در زنان بالای 0.85 باشد، چاقی مرکزی به شمار می‌رود.

در مطالعه‌ی جدیدی که در این زمینه انجام شده است، افراد از نظر حوادث قلبی مورد پایش قرار گرفته‌اند. این مطالعه نشان داد که در افرادی که حتی BMI طبیعی دارند، چاقی مرکزی با خطر دو برابر در بروز حوادث قلبی همراه است.

وقتی که فردی دچار اضافه‌وزن می‌شود، اولین جایی که چربی جمع می‌شود، دور شکم است. بنابراین، فردی که BMI بالا دارد، ولی دور شکم او بزرگ نیست، نشان دهنده‌ی آن است که بیشتر اضافه‌وزن او به خاطر داشتن ماهیچه‌ی بیشتر است، که این چیز خوبی است و خطری برای قلب ندارد. در واقع، ماهیچه به کاهش چربی و قند خون کمک می‌کند.

داشتن چربی شکمی معمولاً با سبک زندگی نشسته و بدون تحرک همراه است. این سبک زندگی یکی از عوامل خطرساز عمده در ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی است. بهترین راه برای تندرستی و در امان ماندن از بیماری قلبی، حفظ تحرک و احتراز از مبتلا شدن به چاقی مرکزی است.